پرتو خورشید

وچه حقیر میشدم زمانی که برایم به سجده می افتادند.وشما می دانید ای دختران کوچکم؛ستارگان آرام من که عزتم را با آمدن رسولش باز یافتم.اما با پائین آمدن سو سو های نور انسانیت آرامشم را در نینوا به میراث گذاشتم.سرزمینی که تو ای ماه آن روز را تو جای من ماندی وشب را تکرار کردی وپاسخم را هنوز نیافتم که چرا آن چهارده خورشید زمینی درخششان را برسر تاریک صفتان تاریخ همانند من به پایان نمی رسانند. بیشتر »